Castel del Monte en Federico II

 Beste vrienden en volgers,

Gisteravond vonden we weer een leuk tentje om te eten. Toen we binnenkwamen was er alleen een Amerikaanse dame en een zeer vriendelijke dikke ober aanwezig. We namen plaats in een gezellig hoekje van de eetzaal die uitgehouwen was in de rots. Maar al snel is het fullhouse met veel Italianen (altijd een goed teken), en loopt de vriendelijke ober de benen uit het lijf. Maar hij werkt het bol, moeiteloos eigenlijk. We bestellen een keur aan lekkere vegetarische antipasti, en dan tagliatelle met funghi porchini en zwarte truffel, en een schotel met pasta die er een beetje uit zien als fijne pijpekrullen, met krokante dingetjes erin, zoete pepers en croutons. 

Een frisse witte wijn uit Matera maakt ons dineetje helemaal af. De wijn heeft weer ietsje die Griekse smaak, maar wel erg lekker. Ze verbouwen hier allerlei ons onbekende druivenrassen, zoals Greca. Hoewel Chardonnay ook wel voorkomt, smaakt die weer helemaal anders als de Franse versie.

De volgende morgen worden we opgehaald door een busje van de Damasco garage in de bovenstad, waar we onze witte Lancia zolang hebben geparkeerd. In de middag worden we in Bari verwacht voor de terugvlucht naar Amsterdam, en dat geeft ons juist de tijd voor ons laatste uitstapje. In de buurt van Bari ligt het beroemde kasteel van Federico II. 

Wij kennen ‘m als Frederik de tweede, keizer van het heilige Roomse rijk, maar hij heerste ook hier. Federico II had een rode baard, maar de naam naam Barbarossa was al vergeven aan een voorouder, ik meen zijn grootvader. Het kasteel zelf is een plaatje. Het bestaat uit een octagon met op de punten torens, die zelf ook weer octagons zijn. Het ligt op een heuvel, en beheerst de hele omgeving. Het staat dan ook op de Unesco lijst.

Voor de toegang hadden we online tickets moeten boeken met een nauw tijdslot, maar we wagen het er maar op. Het blijkt geen enkel probleem, na een wandeling rond het slot gaat de entree even open, we sluiten aan in de korte rij, en we mogen zo naar binnen. Wel even de QR tonen. We komen op een achthoekige binnenplaats en vinden acht trapeziumvormige zalen met hoge gewelfde plafonds. 

Als we via een wenteltrap in een van de achtkantige torens naar boven gaan, vinden we weer acht zalen met hoge gewelven, deze keer met luxe marmeren zuilen en marmeren zitbanken langs de muur en banken in de vensterbanken.

De piano nobile heeft meer ramen en is dan ook lichter, maar verder is er geen meubilair. Dat zal wellicht in de dertiende eeuw niet veel anders geweest zijn.

Naar Bari Aeroporte is het nog een klein uurtje rijden, we leveren de kleine witte Lancia afgetankt weer in bij Avis en gaan aan boord van de Boeing 737 van Transavia. Rest nog het kleine treinritje naar huis, en we zijn weer thuis.