Santa Famiglia en Palazzo Bernardini

 Beste vrienden en volgers,

Gisterenavond gingen we een hapje eten in de Sagittario, en dat had wel wat voeten in aarde, of liever gezegd in het water. Het was uiteraard vroeg donker, het regende pijpestelen, en Aeolus probeerde steeds met rukwinden de geleende paraplu uit onze handen te blazen. Natuurlijk raakten we de weg kwijt, maar bij een tankstation annex bar konden ze ons precies vertellen waar Al Sagittario zich bevond: op twee minuten lopen, en dan, a sinistra, een ongezien trappetje af. 

We bestelden een antipasto del giorno, gelukkig in enkelvoud, want het waren toch vier borden vol: gemarineerde paprika, hartige kipreepjes, lekkere ham (maar geen Parma), twee enorme gehaktballen, een massa verse mozarella, twee prikkertjes met tripe, een enorme gepofte aardappel en mozarellarolletjes met spek. Plus een mand vol vers brood. Na nog een bord orchietti met rape en een vleugje anjovis, en een lasagna al forno konden ze ons wegrollen. De vino del casa was wit en smaakte naar Griekse Retsina, maar dan zonder de bij behorende hoofdpijn de volgende morgen.

Diezelfde volgende morgen is gelukkig weer zonnig, de winkels zijn weer open en we gaan voor de laatste keer Martina Franca in om de Chiesa Santa Famiglia te bezoeken. Deze kerk is 20e eeuws, maar is voorzien van mozaïeken in Byzantijnse stijl. We zijn meerdere malen in Ravenna geweest, daar zijn de mozaïeken beroemd en meer dan duizend jaar oud. Maar de Famiglia valt helemaal niet tegen. Het is wel tamelijk off the beaten path.

De rit naar Lecce gaat in gemoedelijk tempo over de superstrada, waar je meestal maar 90 mag. Veel Italianen geven hun macchina echter flink de sporen hier in de hak van de laars,en het is goed uitkijken geblazen. In Lecce hebben we een kamer in Palazzo Bernardini gereserveerd, een charmant geval in het hartje van de binnenstad. Het uitzicht uit het raam is niet wijds, maar wel speciaal.

We hebben nog de tijd om de Dom van binnen te bekijken. Het is een enorme barokke kolos, met een elegante crypte en vele barokke altaren. Op een gegeven moment horen we een tamelijk luid gesuis. Dat is het orgel dat wordt aangezet. Ofwel de windvoorziening. Het eigenlijke orgelspel zelf komt wat later.